آنجا كه مقاومت مخالفانش در حدودى بسيار دور بسستى گرائيد و اين دشمنى امويها با فرزندان بنى هاشم هنگامى به آخرين درجه بروز رسيد كه امام على - عليه السلام - بر پايگاه زمامدارى مسلمين بالا رفت و جمهور مسلمانان بحضرتش گرويدند . ( 1 ) در چنين موقعيتى بنى اميه در پيشاپيش منكرين حكومت امام قرار داشتند و با تمام نيرو در شكست حكومت روحانى امام و اخلال در سپاهيان حضرتش ميكوشيدند و آنچنان عرصه را بر آن پيشواى انسانيت تنگ كردند كه هر لحظه از خداى خويش در خواست مرگ ميكرد و آخر الامر هم در مصرع شهادت در خاك و خون طپيد . و چون مسلمانان با امام حسن - فرزند رسول - بيعت كردند ، بنى اميه با او همان كردند كه با پدرش على كردند . آنها در ارتش امام مجتبى ايجاد اختلاف نمودند و نزديكان امام را با پول و زور وادار به تسليم ساختند تا آنجا كه شكست و پستى به حدى فاحش در سپاهيان حضرتش راه يافت و برخى از پيروان امام با معاويه آشكار و پنهان بمكاتبه پرداختند و خود را آماده تسليم آن حضرت بدربار معاويه كردند . عواملى ديگر هم به اين ماجرا پيوست كه در فصول آتيه اين كتاب خواهيم نگاشت . و چون امام - عليه السلام - ديد اگر بخواهد با معاويه بجنگد از سستى ياران با دستى لرزان بايد با او نبرد كند و چنانچه جان خويش در اين راه ببازد اين فداكارى ، بلا اثر مانده و بر دوش اسلام سنگينى خواهد كرد ، لذا از پيكار با دشمن خويش بازايستاد و اقدامى كرد كه سزاوار يك زمامدار بيدار و دورانديش و سياستمدار بود و از ريختن